काठमाडौँ। सोमबार राति उट्रेचको स्पोर्टपार्क मार्सचालकरविर्डमा नेपाल नामिबियासँग ३ रनले पराजित भयो - एउटा यस्तो हार, जसले नेपाली क्रिकेटको विश्वकप यात्रामा ठूलो प्रश्नचिन्ह थपिदिएको छ। टस जितेर पहिले ब्याटिङ गर्न झरेको नामिबियाले ओपनर जान फ्राइलिनकको शतकीय पारी (१४९ बलमा १०० रन) र लोरेन स्टेन्क्याम्पको ५९ रनको सहयोगमा ५० ओभरमा ७ विकेट गुमाई २११ रन बनायो।
जवाफमा नेपालले राम्रै सुरुवात गर्यो। ओपनर आसिफ शेखले ८९ बलमा ४५ रन, कप्तान रोहित पौडेलले ५० बलमा ४१ रन र आरिफ शेखले ४९ बलमा ३८ रन बनाए। तर मध्यक्रम र अन्त्यतिर आवश्यक गतिमा रन जोड्न नसक्दा नेपाल निर्धारित ५० ओभरमा ६ विकेट गुमाई २०८ रनमा सीमित भयो — लक्ष्यभन्दा ३ रन कम !
तीव्र गतिका बलर करण केसीले १० ओभरमा जम्मा २९ रन दिएर ५ विकेट लिँदै एकल प्रयासले खेललाई अन्तिम ओभरसम्म तानेका थिए, तर ब्याटिङमा साथ नमिल्दा उनको यो प्रदर्शन खेर गयो। नामिबियाका जक ब्रासेल (३ विकेट) र रुबेन ट्रम्पलम्यान (२ विकेट) ले नेपाली मध्यक्रमलाई दबाबमा राखे, जबकि बर्नार्ड स्कोल्ट्जले १० ओभरमा जम्मा १४ रन दिई अत्यन्त किफायती बलिङ गरे।
यो हारसँगै नेपालले लगातार तीन खेलमा हार व्यहोर्यो - पहिले नामिबियासँग ८ विकेटले, त्यसपछि आयोजक नेदरल्यान्ड्ससँग ६ विकेटले, र अब यही नामिबियासँग ३ रनको न्यून अन्तरले। आईसीसी क्रिकेट विश्वकप लिग २ मा शीर्ष तीन टोली सिधै विश्वकप क्वालिफायरमा पुग्छन्, जबकि तल्लो स्थानका टोलीहरू क्वालिफायर प्लेअफ खेल्नुपर्छ। हाल संयुक्त राज्य अमेरिका, स्कटल्यान्ड र ओमान माथिल्लो तीन स्थानमा बलियोसँग टिकेका छन् भने नेदरल्यान्ड्स चौथोमा छ।
नेपाल यतिबेला पाँचौँ स्थानमा छ र सिधा क्वालिफिकेसनको ढोका व्यावहारिक रूपमा बन्द भइसकेको जस्तै देखिन्छ। यसको अर्थ नेपाल अब प्लेअफ मार्फत विश्वकप क्वालिफायरमा पुग्ने बाटो हेर्नुपर्ने भएको छ।
तर यहाँ अर्को महत्त्वपूर्ण चिन्ता छ — लिग २ को अन्तिम दुई स्थान (सातौँ र आठौँ) मा रहने टोलीले आफ्नो वनडे (ओडीआई) दर्जा गुमाउने जोखिम हुन्छ। त्यसैले नेपालको हालको प्राथमिकता स्पष्ट छ : जसरी पनि सातौँ वा आठौँ स्थानमा खस्किनबाट जोगिनु, ताकि टोली कम्तीमा आफ्नो ओडीआई मान्यता जोगाएर प्लेअफमा पुगोस्। नेपालसँग अझै नेदरल्यान्ड्ससँग एउटा खेल (२९ जुलाई) र अरू शृङ्खलाहरू बाँकी छन्, जसले अङ्क तालिकामा स्थिति सुधार्ने अवसर दिन्छ, तर समय साँघुरिँदै गएको छ।
यो हार कुनै एउटा खराब दिनको परिणाम मात्र होइन — यसले नेपाली क्रिकेटको गहिरो संरचनागत समस्यालाई पनि उजागर गर्छ। ब्याटिङको भरपर्दो आधार अभाव — दुई खेलमा लगातार १५७ रनमा सीमित भएपछि यो खेलमा २०८ रन बनाउनु सुधार जस्तो देखिए पनि, विदेशी परिस्थितिमा नेपाली ब्याटिङ लाइनअप अझै पनि निरन्तरता र स्थायित्वको खोजीमै छ। शीर्ष क्रमले राम्रो सुरुवात गरे पनि मध्यक्रमले त्यसलाई अन्त्यसम्म धान्न नसक्नु बारम्बार देखिएको ढाँचा हो।
नेपालका लागि यो शृङ्खला विशेष गरी कठिन साबित भएको छ, तर यसले एउटा ठूलो सत्यलाई पनि पुष्टि गर्छ : एसोसिएट क्रिकेटमा कुनै पनि खेल सजिलो हुँदैन। नामिबिया र नेदरल्यान्ड्स जस्ता टोलीहरूले पनि आफ्नो गुणस्तर लगातार माथि उठाइरहेका छन्, र नेपालले घरेलु मैदानमा देखाएको प्रभुत्व विदेशी परिस्थितिमा सजिलै दोहोर्याउन सकिँदैन। घरेलु मैदान (कीर्तिपुर) मा ओमान, यूएई, स्कटल्यान्ड र अमेरिकाविरुद्ध ८ मध्ये ६ खेल जितेको र एसियाली खेलकुद क्वालिफायरमा अपराजित रहेको नेपाल, नेदरल्यान्ड्स पुगेपछि भने लगातार तीन हार बेहोर्नु चिन्ताजनक हो। यसले कोचिङ रणनीति, विदेशी परिस्थितिमा अनुकूलन र मानसिक तयारीमा थप ध्यान दिनुपर्ने देखाउँछ।
नेपालको लागि अब बाँकी खेलहरूमा हरेक अंकको महत्त्व छ। रोहित पौडेलको नेतृत्वमा टोलीले न केवल जित्नुपर्ने छ, बल्कि नेट रन रेट सुधार्ने खालको प्रदर्शन पनि देखाउनुपर्ने छ, ताकि सातौँ-आठौँ स्थानबाट जोगिन सकियोस्। लामो समयको दृष्टिकोणले हेर्ने हो भने, यो शृङ्खलाले नेपाली क्रिकेट प्रशासन र व्यवस्थापनका लागि केही गम्भीर प्रश्न पनि छोडेको छ — के टोलीको ब्याटिङ गहिराइ पर्याप्त छ ? के विदेश भ्रमणअघि पर्याप्त तयारी र अभ्यास खेल हुन्छन् ? के दोस्रो पंक्तिका खेलाडी तयार पारिँदैछन् ?
नेपाली क्रिकेट प्रशंसकहरूका लागि यो निकै पीडादायी समय हो — तर खेल अझै सकिएको छैन। प्लेअफमा पुग्ने बाटो अझै खुला छ, प्रश्न यत्ति हो : नेपाल कुन स्थानबाट त्यहाँ पुग्छ, र त्यही स्थानले उसको ओडीआई भविष्य निर्धारण गर्नेछ।
